Armband vervolg

Het is bijna tijd om te gaan. Terug naar Amsterdam en afscheid te nemen van een mooie zomer in Frankrijk.
Het huis staat er netjes bij en mijn zus en zwager gaan afsluiten:

De armband gaat toch lukken volgens plan: Met wat rest draden kom ik toch een heel eind.

"Stadsliefde"

Adriaan van Dis woonde ruim zeven jaar in Parijs en nog steeds voelt hij zich verbonden met die stad en probeert hij de helft van zijn tijd er door te brengen. Hij huurt er een chambre de bonne, waar een deel van zijn boeken staat en van waaruit hij door de stad wandelt – week in week uit. Hij is er onzichtbaar en verkent wijken waar gewoonlijk geen toeristen komen. Voor hem is Parijs een altijd veranderende stad: gekleurd, verscheurd en vol verborgen geschiedenissen. Hij gaat mee uit boksen met de zoon van zijn werkster uit Sri Lanka, bezoekt het variété met een verlepte danseres, dwaalt met oude getuigen langs beladen adressen en kijkt achter de luiken waar de illegalen werken. Het nieuwe Europa voltrekt zich voor zijn ogen. Van Dis wandelt om het avontuur en doet daarvan verslag in dagboek en verhalen. In Een blanke koopt een paar schoenen brengt hij het beste bijeen.
Op verkenning in Parijs. Al zo'n veertig jaar koestert Van Dis (1946) warme banden met de Franse hoofdstad en in 2003 is het dan zover dat hij zich er metterwoon vestigt. Om er in alle rust te kunnen schrijven, zeker, maar ook om er op zijn dagelijkse wandelingen te kunnen opgaan in een bont tableau vivant, van de romantische pronkstad in de veilige binnenring tot het verziekte klimaat in de banlieue. Van Dis betoont zich in de 51 taferelen beurtelings kritische buitenstaander, scherp satiricus, betrokken buurtbewoner, nostalgische speurder, vorsend antropoloog, erudiete gids en vooral een bevlogen loper, tienduizend stappen per dag! Of het nu het wereldbeeld van verwaten dinergangers, het gesol met de relikwieen van Abelard en Heloise, een praatje met groentevrouw Annie of het lot van een clochard betreft, de invoelende weergave benadrukt een kleurrijk tijdsbeeld en een sociaal spanningsveld. Een en ander doorschoten met een fraaie collectie kleurenfoto's van affiches, pictogrammen en soortgelijke oproepen.

"De man die nee zei"

Charles de Gaulle werd in 2005 gekozen tot 'grootste Fransman aller tijden'. Hij wordt tegenwoordig inderdaad door vrijwel alle Fransen van links tot rechts bewonderd en zijn ideeën zijn algemeen aanvaard, maar dat is niet vanzelf gegaan. Deze eerste Nederlandstalige biografie beschrijft zijn spannende en dramatische leven. De Gaulle kwam uit een conservatief milieu waarin respect voor gezag en traditie vanzelfsprekend was, en opgeleid als beroepsmilitair had hij geleerd te gehoorzamen en bevelen uit te voeren. Toch is hij juist bekend geworden als 'de man die nee zei'. Hij zei nee in 1940 toen maarschalk Pétain zei dat Frankrijk de strijd moest staken. Toen in Algerije een opstand was uitgebroken en in Frankrijk een burgeroorlog dreigde, wist De Gaulle de oorlog in Algerije te beëindigen en Frankrijk een nieuwe grondwet te geven. Later zei hij nee tegen de Franse Europapolitiek en de overheersende rol van de Amerikanen in de navo, omdat voor hem de soevereiniteit en onafhankelijkheid van Frankrijk boven alles gingen. Na de opstand en de bezettingen van mei 1968 was hij vermoeid en teleurgesteld en in 1969, een jaar voor zijn dood, trok hij zich terug uit de politiek.
De man die nee zei is rijk aan informatie en analyses, en meeslepend geschreven: boeiend, soms hilarisch en zelfs ontroerend. Wesseling is een ouderwets, in de goede zin van het woord, verteller en zou een favoriete geschiedenisleraar zijn geweest.

‘Vide genier’

Koninginnedag, maar dan anders.

Op deze zondag is er een soort vrijmarkt in het dorp. De zondag het meest dichtbij de langste dag van het jaar. Van heinde en verre komt men met rommel om te verkopen. Vorig jaar is het kompleet verregent. Dit jaar ziet het er ook niet zo goed uit, maar het kan verkeren wat het weer betreft in deze contreien.

Ook is er een speciale mis, vorig jaar ben ik daar heen geweest omdat ik de kerk van binnen wilde zien en deze anders op slot zit. Het is een aparte kerk, zelden zoiets gezien, keurig gerestaureerd en van binnen bonter dan normaal in deze streek.

Ik ben bezig om de geschiedenis van dit dorp te achterhalen. Dat valt nog niet mee.

Wanneer ik materiaal gevonden heb in de bibliotheek moet dat eerst vertaald en begrepen worden voor ik het in goed nederlands kan opschrijven.

Maar stukje bij beetje gaat het lukken.