Dikkie en bloemwerk

Beiden zijn bijna klaar, het is altijd prettig om 2 klusjes tegelijk te doen voor de afwisseling. Dikkie kan vervolgens naar oma en opa om ingelijst te worden en mijn bloemetjes gaan in de Kantlesmap.
Komende dinsdag weer een nieuw werk, nog maar een keer brugs bloemwerk en gaat wel aardig daarmee.
Eerst de paas, met visite en een uitstapje.
Dan nieuwe werkstukken dus!
......en wat oud werk wat steeds blijft liggen.....

'De wereld volgens Maarten van Rossum'

Is het wel zo beroerd gesteld met Nederland als veel intellectuelen en opinieleiders beweren? Maarten van Rossem demonstreert nuchter en realistisch dat al die somberheid niet terecht is. In het essay 'Typisch Nederland', waarin de culturele en historische eigenaardigheden van ons vaderland aan de orde komen, laat hij overtuigend zien dat Nederland in vergelijkend
perspectief misschien niet het beste land ter wereld is, maar wel met de beste landen mee kan komen.
In de columns die hij de afgelopen twee jaar over Nederland schreef, houdt hij kritisch afstand van de nationale depressie die de media, het kabinet en de spraakmakende gemeente Nederland hebben aangepraat. Van de plotselinge aandacht voor onze 'historische identiteit', die ook voortkomt uit de nationale neerslachtigheid, moet Van Rossem niets hebben.
Teneinde ons kleine leed maximaal te relativeren schrijft hij in dit boek ook over aard en structuur van de wereldgeschiedenis, een onderwerp dat de laatste jaren steeds meer in de mode is geraakt. Daarmee contrasteert het opstel over zijn eigen 'leesgeschiedenis', die begint met Suizebol en Bijdepink en eindigt met de Bekentenissen van Zeno. Hij besluit met een beschouwing over de komende honderd jaar, waarin duidelijk wordt dat pessimisme even onzinnig is als optimisme.
Tijdens het lezen hoor ik hem het voorlezen, extraatje uit de fantasie.

Brugsbloemwerk bijna af

Het is niet helemaal gelukt om het op tijd af te krijgen, maar ik ben een eind gekomen.
Vandaag de bandjes klossen aan de buitenkant. Daar moet ik nog een trukje bij aanleren dus heb ik daar even mee gewacht. Verder is het vlot werken, jammer dat die armband in brugs er nu waarschijnlijk niet meer zal komen omdat ik de cursistendag heb gemist.
Wel hebben we (kringen in N-H) een bespreking gehad en in november is er voor de 26ste keer weer een regiodag, maar op een andere lokatie en met een andere invulling.
Afspraken zijn gemaakt, ik ben benieuwd.

Dikkie Dik 4

Ik kan die arme dikke dikkedik niet meer zien, maar hij nadert het einde.
Nog een arm, de kop en het randje er omheen. Daarna gaat ie terug naar een van de oma's om ingelijst te worden. Ik hoop dat het wordt goedgekeurd;-)
Het is toch zoveel leuker om zelf iets te ontwerpen, of eventueel iets afwisselends uit te kiezen met een redelijke moeilijkheidsgraad dat dit.
Maar goed, eerlijk is eerlijk, ik ben ook 'klein' begonnen om het te leren.
Ik kijk nu al weer uit naar iets wat ik zelf heb bedacht.

"Citadel"

In de trilogie verschenen eerder 'Het verloren labyrinth' en 'De vergeten tombe'.
Kate Moss schrijft nagelbijtend in diverse eeuwen, uiteindelijk valt dan alles samen en is een logisch verhaal geworden.

Carcassonne, zomer 1942. Terwijl Franse soldaten aan het front hun levens wagen om de Duitsers het hoofd te bieden, besluit de dappere jonge Sandrine haar eigen strijd te voeren. Ze sluit zich aan bij een groep vrouwelijke verzetsstrijders die, werkend onder de codenaam Citadel, alles riskeren wat hun lief is om een einde te maken aan de angst en het verdriet die de Duitse bezetting met zich mee bracht.

Terwijl de oorlog het ene na het andere bloederige dieptepunt bereikt, raakt Sandrines lot verweven met dat van drie zeer verschillende mannen. Wie van hen is haar ware vijand? Wie vormt een ware bedreiging? En wie is de bewaarder van het oude geheim dat aan de voet van de Pyreneeën verscholen ligt? De vrouwen van het Citadel-netwerk zullen een nog veel ouder en duisterder gevecht moeten aangaan dan ze ooit hadden voorzien.

Het is een dikkerd, deze zal ik niet echt snel uit kunnen lezen, maar ik doe mijn best.....

Dikkie Dik 3

Voor de avond ligt daar nog steeds Dikkie Dik.
Het schiet nu op de naam en bijna de datum staan. Het is vooral doorzettingsvermogen wat nodig is om die kleurvlakken te vullen.
Nu weet ik wel weer waarom ik niet zo gek ben op dit soort pakketten.
Maar het komt af, vast en zeker.

IJzerkoning

The Iron Fey 1
Op de zestiende verjaardag van Meghan (ik-figuur) blijkt haar broertje verwisseld te zijn voor een elfenkind. Zij wil hem terugvinden en met hulp van haar beschermer Puck gaat ze naar de fantasiewereld Nimmernimmer. In Zomerland, bekend uit het toneelstuk Midzomernachtsdroom van Shakespeare, ontmoet ze koning Oberon die haar iets ongelooflijks vertelt. De zoektocht naar Meghans broer is een groot en ongewis avontuur vol gevaar. Ze krijgt hulp van de aantrekkelijke prins Ash. Als uit een grote hoed verschijnt het ene fantasiewezen na het andere; van de filmfiguurtjes Gremlins tot aan klassiekers als trollen en draken. De wezens hebben een ding gemeen: scherpe tanden, want het devies in Nimmernimmer is eten of gegeten worden. Het verhaal is een pleidooi voor de fantasie zoals Grimalkin de kat zegt: 'Stervelingen verliezen hun geloof in alles behalve de wetenschap'. Door computerspelletjes geloven mensen niet meer in monsters of magie. De serie 'The Iron Fey' zal uit vier delen bestaan.
Eigenlijk meer een tienerboek, maar ik las ergens een stukje van het verhaal en wilde het helemaal lezen.
Het is niet gek geschreven en tegen fantasy heb ik helemaal niets.
Julie Kagawa schrijft best aardig.